Afganistan 1979-1989
News Search:
Home · Artykuły · Forum · Download · Linki · Kontakt · Galeria · Szukaj06 Grudzień 2019 20:51
Rozdzielczośc ekranu
Strona jest dostosowana do rozdzielczości ekranu 1366x768 dla przeglądarki Mozilla Firefox.
Aby zwiększyć lub zmniejszyć czasowo rozdzielczość Twojego ekranu, przy wciśniętym prawym ctrl przekręć rolką myszki i dobierz odpowiednią dla siebie rozdzielczość.
Afganistan 1979-1989
„MEDALION ŚMIERCI” HISTORIA ROSYJSKICH I SOWIECKICH NIEŚMIERTELNIKÓW
„MEDALION ŚMIERCI” HISTORIA ROSYJSKICH I SOWIECKICH NIEŚMIERTELNIKÓW

    „MEDALION ŚMIERCI”

    HISTORIA ROSYJSKICH I SOWIECKICH NIEŚMIERTELNIKÓW




    medalion-śmierci-rosyjskie-i-radzieckie nieśmiertelniki


    Żołnierz żyje po to by walczyć a jak trzeba to ma ginąc.
    Walczyć o wolność kraju, o wolność ludzi, o sprawiedliwość, o ropę, dla pieniędzy, dla religii, z zemsty, z nienawiści, z głupoty polityków itp. Motywów wojny jest wiele, ale na każdej wojnie zawsze giną żołnierze.
    Śmierć żołnierza, w większości wypadków, nie jest taka piękna i czysta jak w latynoskim serialu, jest okropna, często bolesna, a w wielu wypadkach z ciała zabitego niewiele zostaje lub nie ma go wcale.
    To głównie dzięki nieśmiertelnikom nie rozrastają się listy zaginionych bez wieści a rodziny poległych, zgodnie z międzynarodowym prawem, mogą domagać się pomocy materialnej od państwa, mają prawo do zwłok poległego a w przypadku nie możności ich dostarczenia rodzinie, wskazania miejsca ich pochówku.

    Historia nieśmiertelników w armii rosyjskiej sięga prawdopodobnie wieku XIX.
    Istnieje legenda[1] ,że pierwsze nieśmiertelniki pojawiły się podczas wojny rosyjsko-tureckiej, gdzie podobno w 1877 roku wszyscy żołnierze jednego z pułków gwardii przed wyruszeniem na wojnę z Bułgarią zostali wyposażeni w „metalowe żetony ze sznurkiem do noszenia na szyi”[2]. Na żetonach tych była wybita nazwa pułku, numer batalionu, numer kompanii oraz numer żołnierza.
    W dokumentach i rozkazach (ustawach) nie ma nigdzie śladu by jakikolwiek rozkaz na piśmie normalizował wydanie takich nieśmiertelników w tym czasie, dlatego traktujmy tę opowieści jako legendę.

    W machinę I wojny światowej imperialna Rosja wkracza bez nieśmiertelnika, dopiero 24 stycznia 1917 roku wychodzi rozkaz nr 47 o wprowadzeniu specjalnego znaku dla rozpoznania zabitych i rannych "Государь Император в 16-й день января 1917 года высочайше повелел установить особый шейный знак для опознания раненых и убитых, а также для отметки Георгиевских наград нижних чинов по предлагаемому при сем чертежу. (..)" [3].

    Zdjęcie 1.
    Wzór rozkazu nr 47 z 24. stycznia 1917 roku.
    Zdjęcie 2.
    Otwarty nieśmiertelnik wz.1917 z widocznym zapisanym blankietem.
    Fot. www.reibert.info


    Nieśmiertelnik ten to rodzaj metalowego medalionu/pudełka (skopiowano wzór austriackiego nieśmiertelnika) o wymiarach 50x33x4 mm, który składał się z dwóch połówek. Do środka wkładano pergaminową kartkę z danymi zapisanymi kopiowym ołówkiem lub chemicznym atramentem według nadrukowanego wzoru. Ze względu na rozmiar blankietu na karteczce tej mogły się zmieścić tylko najistotniejsze dane tj.: imię, nazwisko, rok i miejsce urodzenia, rok powołania do wojska, wyznanie, numer kompani (baterii, szwadronu), numer i nazwa pułku. Medalion ten noszono na sznurku lub tasiemce na szyi pod mundurem. Do czasu podpisania traktatu brzeskiego do linii dostarczono niewielką ilość nieśmiertelników wz.1917, a bolszewicka rewolucja październikowa spowolniła te dostawy jeszcze bardziej.

    Wśród kolekcjonerów i poszukiwaczy nie tylko w Polsce, ale także w wielu innych krajach, pokutuje i jest bezmyślnie powielane błędne przekonanie ze carski „licznyj znak” jest nieśmiertelnikiem. Nie! „Licznyj znak” (osobisty numer) nieśmiertelnikiem nie jest, choć duże ilości tych żetonów znajduje się na polach bitew wielkiej wojny w miejscach gdzie walczyli i ginęli rosyjscy żołnierze. „Licznyj znak” jest to specyficzny rodzaj dokumentu stwierdzającego tożsamość żołnierza i jednocześnie potwierdzającym ze osoba go posiadająca jest żołnierzem na legalnej przepustce lub delegacji służbowej [4].

    Podczas wojny domowej i wojny z Polską w 1920 roku żołnierze Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej (RKKA) wojują bez nieśmiertelników Większość poległych, ciężko rannych i wziętych do niewoli Rosjan na listach strat figurują jako zaginieni, gdyż nie ma możliwości ich rozpoznania z imienia i nazwiska. Rozkaz nr 856 z 14. sierpnia 1925 roku "О введении в действие ‘Инструкции по использованию медальонов с личными сведениями о военнослужащих РККА и РКВМФ’" [5] nakazuje wydanie wszystkim osobom służącym w Armii i Flocie a także wszystkim nowo wstępującym, znaków tożsamości. Medalion wz. 1925 jest kopią medalionu carskiego wz. 1917 i podobnie jak imperialny nieśmiertelnik jest to także metalowe pudełko o wymiarach 50x33x4 mm . Zmienił się tylko nadruk na karteczce, którą umieszcza się wewnątrz medalionu.



    Zdjęcie 3.
    Nieśmiertelnik wz.1925.
    Fot. www. aukro.ua.
    Zdjęcie 4.
    Wypisany pergaminowy blankiet nieśmiertelnika wz.1925.
    Fot. www.reibert.info


    Dane, które zapisywano na blankiecie pergaminowym [6] według nadrukowanego wzoru to:
    - nazwisko
    - imię
    - imię ojca
    - datę urodzenia
    - „wojenkomat” (odpowiednik polskiego WKU)
    - obwód (republika)
    - miasto (wieś) zamieszkania
    - stopień służbowy

    Blankiety medalionu wypełniał kompanijny pisarz chemicznym atramentem. Nieśmiertelnik wz.1925 należało nosić na piersi pod mundurem na sznurku lub tasiemce. Medalion ten był także jednocześnie dowodem tożsamości żołnierza RKKA i RKWMF.
    Na fali szalejącego terroru w latach 30-tych w ZSRR i tzw. „czystki” w szeregach Armii i Floty, 25. sierpnia 1937 roku medalion wz.1925 zostaje zniesiony. Istniej wiele domysłów, dlaczego tak się stało, najbardziej prawdopodobny powód i jakże absurdalny, jest ten, że rozkaz nr 856 o wprowadzenie medalionu wz.1925 podpisał „wróg ludu” [7] i jako taki medalion jest wrogi żołnierzowi RKKA i RKWMF.

    21. grudnia 1939 roku rozkaz Narodowego Komisarza obrony ZSRR nr 238 ponownie wprowadza do użytku nieśmiertelnik wz. 1925. Reaktywacja medalionu spowodowana była ogromnymi stratami RKKA w czasie walk z Japonią na Dalekim Wschodzie, kampanią w Polsce i początkiem wojny zimowej z Finlandią.

    Stary wzór „smiertnika” jest uzupełniany nowymi „testowanymi” modelami pojemników na papierowe blankiety. Wprowadzono wtedy nowe metalowe opakowanie na blankiet w kształcie zamykanego cylindra, oraz pierwsze serie piórników bakelitowych.
    20. czerwca 1940 roku ponownie nieśmiertelniki znikają z wyposażenia żołnierzy Armii Czerwonej.



    Zdjęcie 5.
    Prototypowy piórnik nieśmiertelnika, nie sprawdził się podczas wojny z Finlandia i dlatego nie został wprowadzony do masowego użytku.

    Fot. www.reibert.info
    Zdjęcie 6.
    Ebonitowe pojemniki wz.1941, od lewej: wersja do zawieszenia na szyi i piórnik standardowy.
    Fot. www.hranitels.ru


    15. marca 1941 roku rozkazem nr 138 z [8] wprowadzono nowy wzór nieśmiertelnika dla Armii i Floty.
    Obudowa jego wykonana jest z ebonitu i ma kształt ośmiokątnego podłużnego pojemnika koloru czarnego lub brązowego o wymiarach 50x14mm, o wewnętrznej średnicy 8mm z odkręcana pokrywą.
    Do wnętrza tego pojemnika wkładano dwie identycznie zapisane wg nadrukowanego wzoru kartki pergaminu. Kartki te miały wymiary 180x40mm (wojska pograniczne i NKWD zaopatrywano w kartki o wymiarach 280x53mm z pionowym zielonym paskiem szerokości 5mm na całej długości blankietu) i znajdowały się na niej zapisane ołówkiem chemicznym następujące dane:
    - nazwisko
    - imię
    - imię ojca
    - rok urodzenia
    - stopień wojskowy
    - miejsce urodzenia (republika, obwód, miasto, okręg, wieś)
    - dane najbliższej rodziny (imię nazwisko krewnego oraz adres)
    - „wojenkomat” żołnierza
    - grupa krwi wg. klasyfikacji J. Janskiego ( od I do IV)


    Zdjęcie 7.
    Wypełniony blankiet nieśmiertelnika wz.1941.

    Fot. http://community.livejournal.com/warhistory/351554
    Zdjęcie 8.
    Różne wzory nieśmiertelników sowieckich stosowanych podczas II wojny światowej. Widzimy tutaj medalion wz.1925, ebonitowy pojemnik wz.1941, zastępczy drewniany piórnik i łuskę karabinową która często spełniała rolę opakowania na kartki z danymi żołnierz.
    Fot. www.reibert.info


    Na blankietach nie umieszczano żadnych formacji jednostce w której służy żołnierz. Nieśmiertelnik wz.1941 zgodnie z regulaminem należało przechowywać w specjalnej kieszonce spodni (po prawej stronie poniżej pasa). Istniała także wersja tego medalionu ze specjalnym uchem do zamocowania sznurka lub tasiemki i noszenia go na szyi pod mundurem.

    Postępowanie z kartkami nieśmiertelnika ściśle regulował rozkaz nr 138, który określał że to żołnierz drużyny sanitarnej po odnalezieniu zabitego zabierał z pojemnika tylko jedną kartkę, drugą z powrotem wkładał do piórnika i pozostawiał przy zmarłym. Tak było tylko w teorii. W praktyce, zwłaszcza w 1941 roku, nie było czasu na szukanie swoich poległych, a wśród żołnierzy RKKA panował przesąd, że jak wypełnisz blankiet to na pewno zginiesz. Z tego też powodu druku nie wypełniano. Nie robiono tego też, dlatego ze blankietów nie dostarczono na czas, nie było pisarza kompanijnego, nikt z żołnierzy w pododdziale nie umiał pisać. Często zamiast blankietów żołnierz w piórniku wolał trzymać zapałki, igły do szycia i tym podobne przedmioty. Te i wiele innych powodów doprowadziło do sytuacji że do dzisiaj odnajduje się wiele bezimiennych szczątków żołnierzy radzieckich na polach minionych bitew; a to właśnie rozkaz nr 138 po raz pierwszy jednoznacznie określał jak i kiedy poległy ma być pochowany i przez kogo.

    Przed wojną (dla ZSRR to czerwiec 1941 roku) jak i w jej trakcie nie zdołano wyprodukować niezbędnej liczby nieśmiertelników, dlatego stosowano tak wiele jego form zastępczych. Najczęściej wykorzystywano stare zapasy medalionów wz.1925 (lub tylko ich papierowych blankietów). Często piórniki nieśmiertelnika wytwarzano z drewna lub metalu, a także z łusek pistoletowych i karabinowych. Blankiety także były różne: i te „fabryczne” z nadrukowanym szablonem do wypełnienia, jak i te zrobione ze zwykłej gazety czy wyrwanej strony z książki z odręcznie napisanym nazwiskiem i adresem.

    W oblężonym Leningradzie produkowano i używano tzw. „blokadnika” czyli okrągłego pojemnika koloru zielonego z zakręcanym wiekiem, prostszego i tańszego w produkcji niż standardowy piórnik ośmiokątny wz. 1941.



    Zdjęcie 9.
    Nieśmiertelniki sowieckie z czasu II wojny światowej.
    1. nieśmiertelnik wz.1925, 2. nieśmiertelnik wz. 1941 (wersja do zawieszenia na szyi), 3. nieśmiertelnik wz.1941, 4. „blokadnik” nieśmiertelnik z oblężonego Leningradu, 5. drewniany piórnik zastępczy nieśmiertelnika wz.1941

    Fot. www.reibert.info


    17. listopada 1942 roku W RKKA i RKWMF zaczął obowiązywać rozkaz nr 376 który to ponownie zabrania wydawanie i używanie nieśmiertelników wz.1941 [9], a także każdego innego wzoru. Powód wprowadzeniu tego rozkazu nie jest do końca jasny. Teoretycznie jedynym dowodem i dokumentem tożsamości, a poniekąd także „nieśmiertelnikiem” miała być książeczka czerwonoarmisty. Tylko jak papierowy zeszycik ma świadczyć o tożsamości żołnierza, gdy jego ciało o leży w błoci przez kilka dni. Dlaczego wycofano nieśmiertelniki z Armii i Floty? Nie wiadomo . Domniemywać można tylko, że względy czysto ekonomiczne były podstawą wycofania nieśmiertelnika wz. 1941. Rodzinom poległego żołnierza państwo wypłacało renty i zapomogi, rodzinom żołnierzy uznanych za zaginionych nic się nie należało od państwa a często stawały się one celem szykan i represji - rozkaz Stalina nr 270 z 16. sierpnia 1941.

    Do końca wojny oficerowie, żołnierze i marynarze nie posiadali regulaminowego nieśmiertelnika. W warunkach frontowych, by nie zostać bezimiennym zaginionym, żołnierze radzieccy podpisywali swoje przedmioty osobiste i elementy wyposażenia. Na pobojowiskach Drugiej Wojny Światowej, gdzie walczyli Rosjanie, często znajduje się podpisane, nie tylko imieniem i nazwiskiem ale także numerem jednostki i adresem najbliższej rodziny, łyżki, manierki, menażki, papierośnice i wiele innych przedmiotów. Ciekawostką są znajdowane specjalnie wycinane blaszki aluminiowe o przeróżnych kształtach z wyrytym nazwiskiem i nazwa jednostki, będącymi swoistymi nieśmiertelnikami samoróbkami.

    Zdjęcie 10.
    Łyżka aluminiowa, podpisana nr jednostki i nazwiskiem właściciela

    Fot. www.allegro.pl
    Zdjęcie 11.
    Radziecki aluminiowy kubek żołnierski podpisany przez właściciela nazwiskiem i adresem rodziny.
    Fot. www.odkrywca.pl


    Po zakończeniu II wojny światowej żołnierze służby zasadniczej jak i podoficerowie zawodowi nadal nie mieli znaków tożsamości. Nieśmiertelnik z indywidualnym numerem zaczęto wydawać tylko oficerom od stycznia 1958 roku na podstawie rozkazu 125 z 3. lipca 1957roku [10] .

    Najważniejsze punkty tego rozkazu przytoczę by zobrazować zasady rozprowadzania żetonów i dalszego z nimi postępowanie.
    1. Nieśmiertelnik wydaje się wszystkim oficerom, generałom i admirałom będącym w służbie czynnej jak i w rezerwie. Raz nadany numer jest stały na czas pełnienia służby przez oficera a także przez okres pozostawania oficera w rezerwie. Po wykreśleniu oficera ze stanów mobilizacyjnych jego numer osobisty nie jest nadawany innemu oficerowi, tylko już na zawsze jest jemu przypisany.
    2. Osobisty numer składa się z serii i sześciu cyfr. Seria to pojedyncza litera rosyjskiego alfabetu, przykład : Б-123456 .
    3. Przypisany oficerowi numer umieszcza się we wszystkich dokumentach jego dotyczących, np. legitymacji oficera, rozkazach osobistych, itp. Każdy oficer po otrzymaniu osobistego numeru ma obowiązek poinformować najbliższych krewnych jaka jest seria i numer jego nieśmiertelnika. W kontaktach rodziny z administracją Armii Radzieckiej należy numer oficera, którego sprawa dotyczy, umieszczać we wszystkich dokumentach obok nazwiska.



    Zdjęcie 12.
    Wzór rozkazu nr 125 z 3. lipca 1957 roku.

    Zdjęcie 13.
    Załącznik nr 1 do rozkazu 125 z 3. lipca 1957.


    4. Żeton oficerowi zawodowemu jest wydawany wraz z legitymacją oficerską po promocji na uczelni wojskowej przy nadaniu pierwszego stopnia oficerskiego. Od tego czasu nieśmiertelnik oficer ma mieć zawsze przy sobie. Oficerowi rezerwy numer nadaje się po promocji na pierwszy stopień oficerski na uczelni cywilnej. Jego żeton nieśmiertelnika jest przechowywany w „wojenkomatach”, właściwych jego miejscu zamieszkania w aktach personalnych oficera. Wydaje mu się go tylko podczas ćwiczeń rezerwy lub w czasie mobilizacji. W przypadku utraty (zagubienia) żetonu przez oficera zawodowego lub oficera rezerwy nie wydaje mu się nowego z nowym numerem tylko wyrabia się duplikat zagubionego nieśmiertelnika. Kosztami wykonania duplikatu obciąża się oficera, który żeton utracił.
    5. Jednocześnie z żetonem wypełnia się specjalny druk z danymi oficera takimi jak:
    - osobisty numer oficera
    - nazwisko, imię, imię ojca
    - dzień, miesiąc, rok i miejsce urodzenia
    - stopień wojskowy na dzień wypełniania kartki (nr rozkazu, data, kto podpisał rozkaz awansu)
    - nazwa urzędu wydającego żeton (uczelnia, „wojenkomat”)
    - na odwrocie: najbliższa rodzina i jej adres, gdy oficer ma żonę to nazwisko, imię, imię ojca żony, w przypadkach kawalerów nazwisko, imię i imię ojca najbliższego krewnego

    Kartki wypełnia się atramentem, odręcznie, czytelnym pismem bez poprawek. Wypełnione kartki przechowuje się w aktach osobowych oficera, na bieżąco aktualizując dane osobowe.

    Zdjęcie 14.
    Wzór druku do nieśmiertelnika wypełnieniana danymi osobowymi posiadacza (tutaj z okresu po roku 2000).

    Fot. www.wikipedia.org
    Zdjęcie 15.
    Rewers i awers żetonu nieśmiertelnika wz.1957.
    Fot. talks.guns.ru


    6. W legitymacjach oficerów, książkach materiałowych i we wszystkich dokumentach osobistych numer oficera z żetonu zapisuje się zaraz po imieniu ojca.
    7. Opis nieśmiertelnika: żeton wytwarza się z metalowej (aluminiowej) owalnej płytki grubości 1,5-2mm o wymiarach 45x26mm. Awers żetonu jest przedzielony na dwie części pozioma wzdłużną linią. Nad nią wybito napis ВС СССР [11] a pod linia umieszcza się serię i numer. W jednym końcu żetonu wydrążony jest otwór o średnicy 3-4mm do przytroczenia żetonu do umundurowania. Żetony podczas służby przechowuje się specjalnej kieszonce spodni z przodu po prawej lub lewej stronie pod paskiem nad kieszenią, przytroczone sznurkiem lub tasiemka do spodni. Rewers żetonu jest nie zapisany.

    W Armii Radzieckiej wszelkie regulaminy mundurowe były swobodnie interpretowane i sposoby noszenia żetonu także były różne. Jak, kto, gdzie i kiedy miał nosić nieśmiertelnik wz. 1957 określał dowódca jednostki.

    Żeton noszono i zapewne do dzisiaj nosi się:
    - przypięty do kluczy od pomieszczeń służbowych
    - przyczepiony jako podkładka pod tzw. „spławik” [12], od środka kurtki mundurowej
    - na łańcuszku, sznurku lub tasiemce na szyi
    - przyczepiony, przyszyty do okładki legitymacji oficerskiej
    - luzem w kieszeni spodni lub kurtki mundurowej
    - luzem włożony miedzy kartki legitymacji oficerskiej
    - w sejfie u dowódcy

    Noszenie zgodnie z rozkazem numer 125 w przeznaczonej do tego specjalnie kieszonce spotyka się chyba najrzadziej.

    Zdjęcie 16.
    Jeden ze sposobów noszenia żetonu wz.1957.

    Fot. www.russiamilitaria.ru
    Zdjęcie 17.
    Kieszonka w spodniach do przechowywania nieśmiertelnika wz. 1957.
    Fot. talks.guns.ru


    W czasie mobilizacji i wojny, nieśmiertelniki wydawać się powinno każdemu żołnierzowi Armii Radzieckiej. Informacji o postępowaniu z żetonami dla nie oficerów w czasie wojny lub przy pełnej mobilizacji nie mam, ale prawdopodobnie każdy rezerwista w ZSRR ma już wcześniej wypełnione druki i czekają one razem z wybitym nieśmiertelnikiem w jego „wojenkomacie”.

    Nieśmiertelnik wz.1957 oficjalnie do dzisiaj nie został wycofany z zaopatrzenia oficerów zawodowych i oficerów rezerwy.

    Podczas interwencji w Afganistanie w latach 1979-1989 żołnierzy służby zasadniczej jak i podoficerów zawodowych a także chorążych nie wyposażano w nieśmiertelniki. Żetony mieli tylko oficerowie zawodowi i oficerowie rezerwy. Związek Radziecki nigdy nie uznawał interwencji w Afganistanie jako działań wojennych i dlatego nie przewidywano zaopatrzenia nie oficerów w nieśmiertelniki jak by to miało miejsce podczas wojny.

    Zdjęcie 18.
    Oficer OKWR w Afganistanie z nieregulaminowo zawieszonym żetonem na szyi.

    Fot. www.artofwar.ru
    Zdjęcie 19.
    Wytatuowana na piersi weterana z Afganistanu grupa krwi i czynnik Rh.
    Fot. M. Chrzanowski Żołnierz niepotrzebnej wojny, Warszawa 1989.


    „Afgańcy” by nie być bezimienni, w przypadku gdy nie można rozpoznać zwłok, stosowali metody swoich dziadków i ojców z czasów II wojny światowej. Jako pojemniki na karczki z danymi osobowymi stosowano łuski od amunicji karabinowej i pistoletowej [13]. Te „medaliony” noszono na szyi, w kieszeni, różnie. W każdym pododdziale była inna „moda”. Szeroko stosowanym „obyczajem” było tatuowanie sobie na piersi w okolicach serca symbolu grupy krwi, była to w wielu wypadkach jedyna informacja dla felczera czy lekarza, jakiej krwi potrzebuje ranny.

    Nieśmiertelników nie wydawano także nie oficerom służącymi w licznych garnizonach poza granicami ZSRR: w Polsce, NRD, Czechosłowacji. W końcu lat 80-tych zdarzały się pojedyncze przypadki ze zaopatrywano żołnierzy, nie oficerów będących poza granicami kraju, w żetony ale były to indywidualne pomysły dowódców nie umocowane w żadnych rozkazach na piśmie.

    Rozpada się Związek Radziecki, przestaje istnieć Armia Radziecka, coraz liczniejsze konflikty lokalne na terenie byłych republik radzieckich przynoszą coraz więcej zabitych i rannych, których nie można rozpoznać. Opinia publiczna w krajach federacyjnych jest inna niż w ZSRR. Ludzie coraz mniej się boja i naciskają na władze by ich dzieci, mężowie, krewni, nie musieli trafiać np. do „lodówek” w Rostowie n/ Donem jako bezimienne ciała.

    Po konflikcie w Tadżykistanie, a głównie po ogromnych stratach podczas walk w styczniu 1995 roku w Groznym, Armia Federacji Rosyjskiej zaczyna wydawać żetony wzoru oficerskiego także szeregowcom, podoficerom i chorążym. Nieśmiertelnik ten od oficerskiego różni się tylko serią, zamiast jednej litery i sześciu cyfr są dwie litery i sześć cyfr.

    Zdjęcie 20.
    Żeton nieśmiertelnika nie oficera MWD wz.1997.

    Fot. www.talks.guns.ru


    Historia sowieckich i rosyjskich nieśmiertelników ma już ponad sto lat. Zmieniały się czasy, zmieniało się podejścia do sprawy oznaczania żołnierza nieśmiertelnikiem, ale jedno pozostało niezmienne do dzisiaj, żołnierz niezawodowy Armii Federacji Rosyjskiej nadal pozbawiony jest regulaminowego wzoru nieśmiertelnika.

    W 1997 roku wprowadzono dla sił MWD [14] nowy wzór nieśmiertelnika, który częściowo był i jest stosowany w Armii i Flocie (zamiast napisu МВД РОССИИ wytłoczono БС РОССИИ lub ВМФ РОССИИ), ale żetony tego wzoru są rzadkości w AFR i WMF. Spotyka się także nowe oznaczenia БС РОССИИ wytłaczane na żetonie wz.1957 zarówno w wersji oficerskiej jak i w wersji dla nie oficerów. Na filmach i zdjęciach z licznych konfliktów zbrojnych z udziałem żołnierzy rosyjskich widzimy młodych ludzi z „blaszkami” na szyi , ale są to zazwyczaj „samoróbki”, różne dziwne twory grawerskie i odlewnicze, kupowane indywidualnie lub żetony wzoru amerykańskiego. Powszechne wprowadzenie czytelnych wzorów nieśmiertelnika nie będzie na pewno panaceum na ciągle obecne straty bojowe, ale na pewno zmniejszy liczbę bezimiennych poległych.

    Czyżby ciągle pokutowała ta rosyjska nonszalancja i brak troski dowódców i władz o prostego żołnierza? Поживем — увидим jak mówi rosyjskie przysłowie.



    Zbigniew "saperski" Ziemiński



    Przypisy:
    1 С. Б. Федосеев, Личные (увольнительные) знаки русской армии и флота, Санкт-Петербург 2008, passim.
    2 С. Б. Федосеев, op.cit., passim.
    3 http://www.soldat.ru/doc/search/med.html
    4 Zgodnie z instrukcją o wydawaniu żołnierzom licznych znaków: osobisty znak żołnierz otrzymywał, gdy opuszczał jednostkę macierzystą na okres krótszy niż doba, ale tylko do wieczornego apelu, gdy nieobecność przewidywano dłuższą wystawiano takiemu żołnierzowi papierową przepustkę; podczas odbywania urlopu na czas dłuższy niż jedna doba zamiast przepustki lub żetonu wystawiano bilet urlopowy na przewidywany czas urlopu. W pododdziałach, od drużyny w górę, w czasie planowanych ćwiczeń, numeru za nieśmiertelnik. W roku 1937 w RKKA wprowadzono ponownie liczny znak na prawach podobnych do carskich. Żeton wzoru 1937 zamiast numeru kompani i pułku miał tylko numer poczty polowej , reszta informacji wytłoczonych na żetonie była podobna do tych umieszczonych na carskim licznym znaku.
    5 http://www.soldat.ru/doc/search/med.html
    6 W większości wypadków blankiet nieśmiertelnika nie był wykonany z pergaminu lecz z papieru gorszej jakości; nierzadko drukowano wzornik na zwykłym papierze gazetowym. Blankietów tych musiano nadrukować naprawdę dużo, bo medaliony wz.1925 jak i same blankiety włożone do innych opakowań spotyka się na pobojowiskach wojny zimowej 1939-1940 jak i na pobojowiskach z lat 1941-1942
    7 http://www.soldat.ru/doc/search/med.html
    8 http://community.livejournal.com/drang_nach/47606.html
    9 http://ww2.ru/ , passim.
    10 Приказ Министра обороны СССР № 125 3 июля 1957 г. Москва
    11Вооруженне Силы СССР - Siły Zbrojne ZSRR 12 Potoczne określenie odznaki ukończenia wyższej uczelni wojskowej. Odznaki te nosi się na umundurowaniu na prawej piersi przymocowane w określonym miejscu według obowiązującego regulaminu mundurowego.
    13 http://www.artofwar.ru, passim.
    14 http://www.businesspravo.ru/Docum/DocumShow_DocumID_53540.html
    manewrów, dłuższych niż jedna doba w liczne znaki zaopatrywano wszystkich żołnierzy. Ta praktyka jest zapewne przyczyną takich dużych ilości żetonów licznych znaków znajdowanych na pobojowiskach pierwszej wojny a nie uznani osobistego

Znajomi i partnerzy
Explosive.pl
us.mil.pl - Wojsko Rosyjskie i ZSRR
rekonstrukcje
strefa militarna
strefa militarna
SRH Siewiernaja
GRH Morpiech
Marskoj piechaciniec- morski piechur
stop_niewypałom
rsva
gazeta afganiec
stowarzyszenie saperów polskich
ghostteam.pl
71BPP

Welcome :)


Nazwa Użytkownika

Hasło

Zapamiętaj mnie



* Zarejestruj się!
* Zapomniane hasło?
Ostatnio dodane artykuły

NSP-N
NSP-D
Apteczka wz. 85
Apteczka AD
Afganistan a lewica.
Karbowiak o wojnie...
Służymy w morskiej...
Lotnictwo śmigłowco...
Afgańscy "trębacze"...
Pokłosie...
"Szturmowcy" z KGB
"Czarne tulipany"..
Renat Szafikow..
Narada w sztabie...
Łupy zwiadowców...
Mudżahedińscy jeńcy...
Afganistan 1979-1989...
Przekazanie strażnicy...

Kalendarium wojny


Afganistan - 1979
Afganistan - 1980
Afganistan - 1981
Afganistan - 1982
Afganistan - 1983
Afganistan - 1984
Afganistan - 1985
Afganistan - 1986
Afganistan - 1987
Afganistan - 1988
Afganistan - 1989

GRH "Morpiech"

GRH MORPIECH
Морская Пехота
СССР 1963-1991



Online
Gości Online: 2
Brak Użytkowników Online

Zarejestrowanch Uzytkowników: 39
Nieaktywowany Użytkownik: 1417
Najnowszy Użytkownik: evg_krivec
FORUM

 Afgancy.fora.pl, Afganistan, Morska Piechota, soviet naval infantry

Afganistan 1979-1989 na YouTube

Jesteśmy także na:



Translator


Archiwum strony

 Afganistan, Afghanistan,archiwum