Afganistan 1979-1989
News Search:
Home · Artykuły · Forum · Download · Linki · Kontakt · Galeria · Szukaj20 Listopad 2019 02:06
Rozdzielczośc ekranu
Strona jest dostosowana do rozdzielczości ekranu 1366x768 dla przeglądarki Mozilla Firefox.
Aby zwiększyć lub zmniejszyć czasowo rozdzielczość Twojego ekranu, przy wciśniętym prawym ctrl przekręć rolką myszki i dobierz odpowiednią dla siebie rozdzielczość.
Afganistan 1979-1989
SOWIECKIE GRANATY RĘCZNE – AFGANISTAN 1979-1989
SOWIECKIE GRANATY RĘCZNE – AFGANISTAN 1979-1989


SOWIECKIE GRANATY RĘCZNE – AFGANISTAN 1979-1989


W latach 80-tych arsenał AR w dziale granatów ręcznych nie był imponujący pod względem różnorodność typów, ale większość z użytkowanych modeli charakteryzowała się dużą skutecznością, a niektóre nawet pionierskimi rozwiązaniami konstrukcyjnymi.


granaty Afganistan, grenades Afghanistan


Historia i klasyfikacja


Granaty ręczne są znane od dawna, a używano ich już podczas wojen toczonych przed naszą erą. Miały wówczas działanie tylko zapalające. Miotano je ręcznie lub przy pomocy łuków, proc i kusz. Występowały w postaci naczyń glinianych i wydrążonych
kamieni, których wnętrze wypełniała mieszanina siarki ze smołą (tzw. ogień grecki) lub wapno gaszone.
Pierwsze granaty elaborowane prochem czarnym pojawiły się w V wieku. Rolę zapalnika spełniał umieszczany w nich knot zapalany tuż przed rzutem. Prosta konstrukcja tych granatów umożliwiała ich wykonanie w stosunkowo krótkim czasie.
Późniejsze granaty składały się z drewnianych lub spiżowych półkul połączonych śrubą i napełnionych prochem czarnym.

Wynalezienie granatu ręcznego w postaci wydrążonej kuli żeliwnej przypisywane jest konstruktorom włoskim (1483 r.). Stąd prawdopodobnie pochodzi nazwa „granat” wywodząca się od popularnego we Włoszech owocu, którego kształt jest zbliżony do amunicji miotanej ręcznie.
W XVI i XVII wieku granatów używano powszechnie. Ich masa była znaczna, co wiązało się z niewielkim zasięgiem rzutu.

Zaczęto więc tworzyć specjalne pododdziały grenadierów, do których werbowano żołnierzy wysokiego wzrostu. Sprawdzali się oni zarówno podczas zdobywania umocnionych pozycji wroga, jak i obrony własnych stanowisk.

Rozwój broni strzeleckiej w XVIII i XIX wieku spowodował prawie całkowity zanik granatów. Ponownie pojawiły się podczas wojny rosyjsko-japońskiej w 1904 r., potwierdzając swoją skuteczność przy zdobywaniu silnie umocnionych pozycji. Kulminacja wyjątkowego znaczenia granatu ręcznego przypadła na I i II wojnę światową, w których używały ich powszechnie wszystkie walczące strony. Do dnia dzisiejszego pozycja granatu ręcznego w uzbrojeniu współczesnych armii jest znacząca.
Granaty ręczne zaliczane są do pomocniczej amunicji strzeleckiej. Faktycznie stanowią one odrębną grupę amunicyjną. Pod względem budowy i działania na cel granaty ręczne zbliżone są do odpowiednich pocisków granatnikowych. W szczególności do rażenia zarówno celów żywych jak i sprzętu (zwłaszcza opancerzonego) w obu przypadkach wykorzystywana jest energia materiałów wybuchowych (energia wybuchu), a do inicjowania wybuchu stosowane są zapalniki.
Granaty ręczne stanowią dodatkowe, indywidualne uzbrojenie żołnierza. Służą do rażenia siły żywej, lekkich umocnień i budowli, a także do zadymiania terenów i powodowania czasowej niezdolności przeciwnika do walki poprzez jego ogłuszenie, oślepienie lub poddanie działaniu substancji chemicznych .

Ze względu na przeznaczenie granaty bojowe dzieli się na:

* granaty obronne – z grubościenną skorupą żeliwną (obecnie stosowane sa skorupy z tworzywa sztucznego z wtopionymi odłamkami) z nacięciami wymuszającymi fragmentację , np. F-1, RGO.

* granaty zaczepne – z cienkościenną skorupą z blachy ( obecnie stosuję się coraz częściej obudowę z tworzyw sztucznych), np. RG-42, RGD-5, RGN

* granaty przeciwpancerne – skorupa cienkościenna stanowiąca obudowę ładunku kumulacyjnego, np. RKG-3/RKG-3M

* granaty specjalne – granaty zawierające ładunek zapalający lub dymny, np. RDG-2.


Wojna w Afganistanie 1979-1989


Wojna w Afganistanie w latach 1979-1989 była specyficzna i odmienna od dotychczasowych konfliktów jakie prowadziła Armia Radziecka. Poza nielicznymi przypadkami była to wojna typowo „partyzancka” do której żołnierze AR nie byli szkoleni.
Ogromne nasilenie drobnych starć i potyczek z niewielkimi i bardzo szybko przemieszczającymi się grupami Mudżahedinów wymuszały na AR coraz częstsze sięganie po niezastąpiony w takich przypadkach środek walki jakim są granaty ręczne.
Regulaminowo w latach 80-tych piechur Armii Radzieckiej był wyposażony w dwa granaty: obronny i zaczepny, przenoszone w specjalnej ładownicy troczonej do pasa. Niektórych żołnierzy wyposażano w granaty ppanc przenoszone w plecaku lub specjalnej ładownicy dla granatów przeciwpancernych.
Zestaw RD-54 (plecak i ładownice wojsk desantowych) także przewidywał uzbrojenie w dwa granaty (zaczepny i obronny- przenoszone w ładownicy do granatów) oraz granaty ppanc (przenoszony w bocznych sakwach plecaka).

Oglądając zdjęcia z Afganistanu bardzo często widzimy zamiast tradycyjnego oporządzenia tzw. "cycki" - ładownice parciane albo sukienne noszone na piersi mogące pomieści do 6 magazynków do AK i do 4 granatów ręcznych (obronnych lub zaczepnych). Dodatkowo do szelek „cycków” troczono granaty dymne i świece sygnalizacyjne.
Regulaminy swoje a życie na wojnie swoje, tak więc „sołdat” zabierał co dostał, co było i w ilościach ile się tylko da by przeżyć


Charakterystyka i zastosowanie wybranych sowieckich granatów ręcznych


Krótka charakterystyka i zastosowanie podstawowych bojowych granatów ręcznych Armii Radzieckiej z czasów Wojny w Afganistanie z lat 1979-1989.
Pod zdjęciami i tekstem zestawienie podstawowych danych techniczno-taktycznych granatów.



1.GRANATY OBRONNE



Afganistan granat F-1

1.1 Ręczny granat obronny F-1.

Granat ręczny F-1 z zapalnikiem UZRGM/UZRGM-2 jest granatem odłamkowym o działaniu ze zwłoką, używanym głównie w obronie i rzucanym zza ukrycia.
Wbrew panującym opiniom granat ten nie jest czysto Rosyjską konstrukcją. Skorupa tego granatu jest skopiowana (w latach 1926-1939 kopiowano w 100%, nawet z gwintem i śrubą denną) z granatu francuskiego wz.15. Zapalnik natomiast także jest rozwinięciem wzoru francuskiego zapalnika wz.18 (rosyjski zapalnik Kowesznikowa).

Afganistan granat F-1 przekrój


























Rys.1.1.1 Granat F-1 z zapalnikiem UZRGM.




Rys.1.1.2 Granat F-1w przekroju.

1- korpus zapalnika UZRGM; 2- dźwignia spustowa;
3- kółko zawleczki; 4- opóźniacz ze spłonką pobudzającą;
5- żeliwny korpus; 6 - materiał kruszący.


Działanie granatu jest następujące:
· Po wyjęciu zawleczki iglica zapalnika podtrzymywana jest przez dźwignię spustową (popularnie nazywaną „łyżką”)
· W momencie rzucenia granatu dźwignią spustowa zostaje zwolniona, iglica pod wpływem ściśniętej sprężyny uderza w spłonkę zapalającą, płomień spłonki zapala opóźniacz i po 3-4 sekundach dochodzi do spłonki pobudzającej.
· Zadziałanie spłonki pobudzającej powoduje wybuch ładunku kruszącego i rozerwanie skorupy granatu.



Afganistan granat F-1 dane techniczne





Afganistan granat RGO





1.2. Ręczny granat obronny RGO.

Granat ręczny RGO z zapalnikiem UDZ jest granatem odłamkowym o działaniu ze zwłoką, używanym głównie w obronie do zwalczania siły żywej. Granat ten można używać rzucając go tylko zza osłony (promień rażenia odłamków jest większy niż zasięg rzutu).
Konstrukcja jak wszystko wskazuje z końca lat 70-tych. Na uzbrojenie Armii Radzieckiej został przyjęty w roku 1982. Pierwsze potwierdzane bojowe zastosowanie w Afganistanie to rok 1984.
Zupełnie nowa konstrukcja granatu jak i specyficznego zapalnika UDZ stosowanego tylko w tych granatach w czasie interwencji w Afganistanie.
Zapalnik mechaniczny ze zwłoką czasową, dodatkowo zapalnik działa jako zapalnik uderzeniowy po 1-2 sekundach od zwolnienia dźwigni spustowej. Po ok. 4-5 sekundach zaczyna działać samo likwidator. Widać że konstruktorzy radzieccy zbudowali zapalnik bardzo uniwersalny i bardzo skuteczny.











Rys.1.2.1 Granat RGO z zapalnikiem UDZ.


Afganistan granat RGO przekrój

















Rys.1.2.2. Granat RGO z zapalnikiem UDZ w przekroju.

1- zapalnik UDZ; 2 - dźwignia spustowa;
3- zewnętrzna karbowana półsfera;
4 - wewnętrzna karbowana półsfera;
5 - ładunek kruszący; 6- detonator.














Afganistan granat RGO dane techniczne





Strona 1 z 3 1 2 3 >
Znajomi i partnerzy
Explosive.pl
us.mil.pl - Wojsko Rosyjskie i ZSRR
rekonstrukcje
strefa militarna
strefa militarna
SRH Siewiernaja
GRH Morpiech
Marskoj piechaciniec- morski piechur
stop_niewypałom
rsva
gazeta afganiec
stowarzyszenie saperów polskich
ghostteam.pl
71BPP

Welcome :)


Nazwa Użytkownika

Hasło

Zapamiętaj mnie



* Zarejestruj się!
* Zapomniane hasło?
Ostatnio dodane artykuły

NSP-N
NSP-D
Apteczka wz. 85
Apteczka AD
Afganistan a lewica.
Karbowiak o wojnie...
Służymy w morskiej...
Lotnictwo śmigłowco...
Afgańscy "trębacze"...
Pokłosie...
"Szturmowcy" z KGB
"Czarne tulipany"..
Renat Szafikow..
Narada w sztabie...
Łupy zwiadowców...
Mudżahedińscy jeńcy...
Afganistan 1979-1989...
Przekazanie strażnicy...

Kalendarium wojny


Afganistan - 1979
Afganistan - 1980
Afganistan - 1981
Afganistan - 1982
Afganistan - 1983
Afganistan - 1984
Afganistan - 1985
Afganistan - 1986
Afganistan - 1987
Afganistan - 1988
Afganistan - 1989

GRH "Morpiech"

GRH MORPIECH
Морская Пехота
СССР 1963-1991



Online
Gości Online: 1
Brak Użytkowników Online

Zarejestrowanch Uzytkowników: 39
Nieaktywowany Użytkownik: 1417
Najnowszy Użytkownik: evg_krivec
FORUM

 Afgancy.fora.pl, Afganistan, Morska Piechota, soviet naval infantry

Afganistan 1979-1989 na YouTube

Jesteśmy także na:



Translator


Archiwum strony

 Afganistan, Afghanistan,archiwum