Sterylny opatrunek indywidualny (ППИ-1)
Dodane przez saperski dnia 05. listopad 2010 09:48
Sterylny opatrunek indywidualny (ППИ-1)

W Armii Radzieckiej i Flocie występowały następujące etatowe indywidualne medyczne środki ochrony i profilaktyki, wykorzystane dla świadczenia pomocy i samopomocy porażonym środkami bojowymi.

1. apteczka indywidualna (АИ),
2. sterylny opatrunek indywidualny (ППИ-1),
3. indywidualny pakiet przeciwchemiczny (ИПП-8),
4. pantacyd (lub system „Rodnik”) – w przypadku gdy środek nie występuje z apteczce indywidualnej.



2. Sterylny opatrunek indywidualny (ППИ-1)

radziecki opatrunek osobisty PPI-1

Sterylny opatrunek indywidualny (Пакет перевязочный индивидуальный ППИ-1)
- jest przeznaczony do świadczenia pomocy wzajemnej jak i samopomocy w przypadku zranienia. Opatrunek składa się z bandaża ( długości ok.3m) i dwu poduszek z gazy wypełnionych watą (o wymiarach 10x10 cm i grubości 0,5cm).
Jedna z poduszek jest na stałe przymocowana do bandaża, drugą można przesuwać po bandażu.
Opatrunek jest zapakowany w opakowanie zewnętrzne ( nagumowane - wodoodporne) i wewnętrzne (papierowe - potrójna warstwa pergaminu).

Rys. 1. Sterylny opatrunek indywidualny (ППИ-1)

W zawinięciu papierowego opakowania jest umieszczona agrafka.
Opatrunek indywidualny jest fabrycznie sterylny.



Trwałość opatrunku to 5 lat od daty wyprodukowania.
Sposób użycia opatrunku jest opisany w punktach na zewnętrznym opakowaniu.
Opatrunki osobiste wydaje się żołnierzom, podoficerom i oficerom na czas działań bojowych, zasadniczo jeden żołnierz otrzymuje jeden opatrunek ale praktycznie opatrunki pobiera się według potrzeb.

Przy umundurowaniu polowym tzw. wz.1969 opatrunek należało zamocować (agrafką, przyszyć) na wewnętrznej, dolnej, lewej stronie letniej kurtki mundurowej, przy umundurowaniu zimowym opatrunek mocuje się na wewnętrznej, lewej stronie szynela pod ostatnim dolnym guzikiem.

W letnim umundurowaniu polowym wz.1982 (khakim i kamuflażowym) i wz.1983 opatrunek (opatrunki) nosi się w kieszeniach na rękawach, w zimowym mundurze polowym wz.1984 (khaki i kamuflażowy) opatrunki należy też umieszczać w kieszeniach na rękawach.

Podczas działań a Afganistanie żołnierze sowieccy niekiedy wkładali paczkę opatrunku do ramowej kolby AKS-74 lub AKS-74U lub nawet AKMS i dodatkowo owijali go i kolbę gumowa opaską uciskową.
Nie wiedzieć dlaczego przyjęło się tłumaczyć takie postępowanie z opatrunkiem:
1. bo w mundurze wz.1969 nie było kieszeni do wygodnego przechowywania opatrunku - tak to tłumaczą sobie tylko osoby nie mające wiedzy jak w Armii Radzieckiej przed nastaniem „Afganek” postępowano z opatrunkami i gdzie trzeba było je zamocować. Miedzy bajki należy włożyć głoszone teorie o mocowaniu paczki opatrunku do lewego przedramienia lub ramienia. Ktoś kto tak twierdzi nigdy nie miał styczności z realnymi działaniami w polu (krzaki, trawy, budynki) i nie wie jak nietrwały jest to patent.
2. by paczkę opatrunku i opaskę mieć zawsze pod ręką . Kolejna naciągana teoria. Po kilku dniach w górach taki opatrunek przestaje być nie tylko sterylny, ale robi się z niego kupa gazy z piachem i takie coś nie nada się na pewno do zaopatrzenia ewentualnych ran. Inna sprawa to szybkie wyjecie opatrunku z kolby (zwłaszcza gdy jest opleciony opaską ), zwłaszcza ze jak ktoś jest ranny to rzadko sam siebie zaopatruje, a kolega nie będzie szukał twojej giwery by znaleźć twój opatrunek, bo swojego na pewno tak szybko nie odda.
Jedynym rozsądnym wytłumaczeniem takiego umieszczani w kolbie paczek opatrunku i gumy są:
a. lans czyli specyficzna żołnierska moda,
b. zrobienie sobie specyficznej poduszki podpoliczkowej dla „wzmocnienia” docisku palika do wąskiej ramowej kolby podczas prowadzenia ognia.


Sposób otwarcia opatrunku indywidualnego (rys.2)


* Zewnętrzne opakowanie rozerwać po dłuższym brzegu e miejscu zaznaczonym;
* Wyjąc opatrunek zapakowany w pergaminowy papier;
* Wyjąc agrafkę i zabezpieczyć ja poprzez wpięcie w ubranie swoje lub opatrywanego;
* Opakowanie papierowe zdjąć za pomocą wystającej z opatrunku nitki (pociągnąć za nitkę);
* Opatrunek rozwinąć w taki sposób by nie dotykać rękoma sterylnych poduszek od strony którymi będą przylegać do rany (strona która można dotykać jest przeszyta kolorowymi nićmi);
radziecki opatrunek osobisty PPI-1 sposoby zakładania
Rys.2. Sterylny opatrunek indywidualny i sposób jego otwarcia:
a – sposób otwarcia opatrunku; b- opatrunek rozwinięty; 1 – nieruchoma poduszka; 2 – przesuwna poduszka; 3 – bandaż; 4 – początek bandaża; 5 – rozwijalna część bandaża; 6 – kolorowe nitki.




opatrzenie rany opatrunek PPI-1

Zastosowanie opatrunku indywidualnego dla świadczenia pierwszej pomocy:

* Podczas świadczenia samopomocy wykorzystujemy opatrunek własny, gdy świadczymy pomoc innemu rannemu najpierw wykorzystujemy jego opatrunek, później w miarę potrzeby własny.
* Jeżeli opatrunek jest nakładany na jedna ranę druga poduszkę należy położyć na pierwszej poduszce przykrywającej ranę. Jeżeli opaskę nakładają na jedną ranę, drugi klęcznik należy położyć na
pierwszej (rys. 3b);




Rys.3. Opatrzenie rany z zastosowaniem i opatrunku indywidualnego:
a – zaopatrzenie dwu ran; b – zaopatrzenie jednej rany.



* Jeżeli opatrunek nakłada się na dwie rany, to przesuwną poduszkę odsunąć od poduszki nieruchomej na taką odległość by można było zaopatrzyć obie rany (rys.3a);
* Poduszki utrzymują się na ranie/ranach za pomocą bandaża;
* Koniec bandaża umocowuje się agrafką do powierzchni opatrunku lub zawiązuje;
* Przy ranach klatki piersiowej na poduszeczki opatrunku nakłada się gumowane opakowanie opatrunku i szczelnie bandażuje.

Ogólne zasady zaopatrzenia ran opatrunkiem indywidualnym:


Opatrunek indywidualny będzie spełniał swoje podstawowe zadanie tylko w przypadku poprawnego go założenia według zasad:

1. Rannego należy położyć lub posądzić w wygodnej pozycji tak by zaopatrywana część ciała była dostępna.
W wypadkach zranień głowy, szyi, piersi, górnych kończyn, jeżeli pozwala stan rannego, opatrunek należy nakładać posadziwszy poszkodowanego. Przy zranieniu brzucha, obwodu miednicy i górnych części biodra, opatrunek nakłada się kładąc rannego na plecach, a miednicę poszkodowanego należy unieść, podłożywszy pod krzyż zwitek z odzieży lub zrolowany szynel, kurtkę.

2. Bandażowaną część kończyny należy ułożyć w położeniu, w jakim będzie ona znajdowała się po założeniu opatrunku.
Przy zranieniu stawu – będzie to dla łokciowego stawu – ugięte pod kątem prostym przedramienia, dla stawu biodrowego bandażowanie rozpoczynamy przy wyprostowanych kończynach, dla kolanowego - kończyna z lekko wygięta w stawie, dla kostki – stopa ustawiona pod kątem 90 stopni do podudzia.

3. Zaopatrujący powinien być ustawiony frontem do poszkodowanego, by mieć możliwość prowadzenia obserwacja jego stanu i unikać niepotrzebnego zadawania bólu przy zakładaniu opatrunku.

4. Bandaż rozwijają od lewej strony do prawej, przeciwnie do ruchu wskazówek zegara. Główkę bandaża (rozwijalna część), z zasady, trzyma się w prawej ręce, a wolny koniec (początek bandaża) – w lewej.

5. Bandażowanie zawsze rozpoczynamy od zewnątrz do środka (z dołu do góry).

6. Bandażowanie rozpoczyna się od 2-3 owinięć mocujących bandaż. Umocowanie bandaża rozpoczyna się w najwęższym miejscu w pobliżu rany.

7. Każdy kolejny oplot bandaża musi zakrywać połowę lub jedną trzecią szerokości oplotu poprzedniego.

8. Zabezpieczenie końca opatrunku po wykonanym zaopatrzeniu.
Koniec bandaża rozrywa się (rozcina) wzdłużnie, otrzymane pasy przewiązuje się miedzy sobą, następnie owija się je wokół bandażowanej części ciała i zawiązuje.
Zamocować końce bandaża można także za pomocą agrafki (która jest w opatrunku) lub kawałkiem plastra.

9. Węzeł mocujący bandaż nie powinien znajdować się w :
* na ranie,
* na potylicznej części głowy,
* na plecach,
* na podeszwie stóp,
* na wewnętrznej stronie dłoni.

10. Poprawnie nałożona opaska nie powinna być zbyt ciasna by nie zakłócać krwioobiegu w zaopatrzonych częściach ciała i kończynach.


Przy świadczeniu pierwszej pomocy na polu bitwy nie zawsze jest możliwe spełnienie tych wszystkich podstawowych wymogów zaopatrywania ran ,ale zawsze opatrunek musi być założony tak by spełniał swe zadanie i by zaopatrywanemu nie sprawiać dodatkowego bólu.

Podczas pisania korzystałem z:
1. Учебник сержанта Мотострелковых Войск - 1980;
2. Правила ношения военной формы - 1988;

Rysunki i fotografie:
1. Учебник сержанта Мотострелковых Войск - 1980;
2. własne.

Opracował: Zbigniew Ziemiński "saperski"